DANS!

“Door de stress zal iedereen met elkaar overeenkomen”

Urenlang stukken toneeltekst en danspasjes van buiten leren, het zou niks voor mij zijn, des te meer voor enkele van mijn medeleerlingen. Als een nieuwsgierige jongen van vijf die voor het eerst een bioscoop binnengaat, ontmoette ik Emilia en Chiara, beiden zeer actief bezig met DANS! Emilia speelt de hoofdrol en danst in het stuk. Chiara acteert ook mee, maar zij schreef ook al mee aan het script. Ik, de hoffelijkheid zelf – die zelfs een simpel principe als ‘ladies first’ door het toilet der schaamteloosheid spoel –, bereidde als het ware een welkomstspeech voor, die door mijn verlegenheid in de papiermand belandde. Desondanks citeer ik toch: “Welkom Emilia en Chiara, enorm bedankt om even tijd vrij te maken. Ik stel voor dat we onmiddellijk beginnen.”

Reacties op mijn speech kunnen jullie altijd versturen naar  musical.lyceum@gmail.com, al riskeer je dan wel een bekeuring van 8 tot 11 euro. Maar zo’n boete zal ons worst wezen, want het interview liep zo gesmeerd als boterhammen met choco!

Emilia, jij speelt de hoofdrol. Hoe bevallen de voorbereidingen tot nu toe?

Emilia: Ik vind het wel leuk, maar het is soms veel om te combineren met mijn huiswerk en andere naschoolse activiteiten. Het valt absoluut niet tegen, het is soms gewoon eventjes zwaar.

Chiara, jij acteert in het stuk, maar jij schreef ook mee aan het script. Is het ervan geworden wat jij en de groep verwachtten?

Chiara: Ja, wat een moeilijke vraag. Ik denk dat we ons vooral gebaseerd hebben op een aantal films (Step up, Save the last dance, red.) en aangezien ik die film nog niet heb gezien, weet ik het niet zeker. Ik heb wel al gehoord van de rest dat er veel goede elementen uit de fims in voorkomen en dat was ook de bedoeling, dus ik denk dat we in onze opzet zijn geslaagd.

Ik heb zelf ook het script gelezen  (ikzelf zit in het videoteam) en merkte enkele traditionele elementen op in bepaalde scènes, althans zo denk ik erover. Was dat de bedoeling of puur toeval, omdat het gebaseerd is op een film?

Chiara: Het stuk is één en al cliché, maar dat komt ook omdat de film zelf cliché is. Dat was voor ons het makkelijkste om te schrijven, omdat wij ook geen zeer moeilijk script zouden kunnen schrijven; we zijn namelijk niet gewoon om een moeilijk script te schrijven.

Emilia, jij speelt het hoofdpersonage, haar naam is Anna, wat gebeurt er precies met haar in het verhaal?

Emilia: Ze wil heel graag door de auditie geraken voor het Ballet van Vlaanderen, maar ik denk dat dat niet echt vernoemd zal worden. Haar mama sterft op de dag dat ze auditie doet en ze voelt dat als het ware terwijl ze danst, want ze valt op de grond en daardoor geraakt ze niet door de auditie. Omdat haar mama dan gestorven is, moet ze bij haar papa gaan wonen, maar hij leeft eigenlijk in een ‘ghetto’ en ze gaat dan in die buurt naar school. Op school wordt ze dan als verwaand meisje gezien, maar ze leert ook een jongen kennen en ze wordt verliefd. Hij moedigt haar dan weer aan om te dansen, maar dat gaat dan niet zo gemakkelijk. Allemaal zeer cliché.

Chiara, jij acteert ook in het stuk en jij speelt de rol van Lisse. Wat is precies haar relatie met het hoofdpersonage?

Chiara: Lisse is een vriendin van de zus van de andere hoofdrolspeler, Stef. Zij zit in het groepje waarbij Anna zich gaat aansluiten eens ze op haar nieuwe school komt. Dat is het zo een beetje. (lacht)   

Emilia, de volgende vraag is voor jou: Er spelen ook heel wat leerkrachten mee in het totaalspektakel, vind je het niet vreemd om er samen mee te acteren en overdag er les van te krijgen?

Emilia: Ja, ik vind het soms wel raar dat mevrouw Broeckx mijn mama speelt, maar met meneer Steenhaut – Marnix voor de vrienden – is het altijd wel lachen.

De selecties van de acteurs gebeurden vorig jaar, was je verrast toen je vernam dat je hoofdrol kreeg?

Emilia: Ja. (lacht)

Chiara: Nochtans, het enige echte ballettalent hier op school, is Emilia.

Emilia: Ja, maar ik wist niet dat het echt om ballet zou gaan, ik dacht dat het meer moderne dans ging worden. Er was ook heel veel speculatie over wie met de hoofdrol zou gaan lopen.

Chiara, als je nu niet gekozen zou zijn om te acteren, zou je dan een andere functie aangenomen hebben in het totaalspektakel, zoals kostuumontwerp of klank en licht? Zo ja, welke zou dan bij jou de voorkeur hebben?

Chiara: Eigenlijk was ik in het begin helemaal niet geselecteerd om te acteren, dus stortte ik mij volledig op het script. Maar toen het script dan af was, beslisten de verantwoordelijke leerkrachten dat ik misschien wel beter geschikt was voor deze rol dan de leerlinge die er eerst voor was gekozen. In het begin was mijn taak dus eigenlijk alleen het script, want ik heb zelfs geen auditie gedaan, dus dat is allemaal zeer oneerlijk en louche. (lacht)

Emilia, weerspiegelt het karakter van het hoofdpersonage ook je eigen persoonlijkheid?

Emilia: Moeilijke vraag. Euhm... een beetje wel, maar toch niet helemaal. Het personage is niet blij of droevig, behalve als haar mama sterft is ze wel heel droevig natuurlijk, maar ik weet het niet. Langs de ene kant lijk ik er wel wat op, eigenlijk wel. Maar als ze dan op de speelplaats staan te shaken, zo ben ik dan ook weer niet. Ik ben eerder klassiek.

Chiara: En zo verwaand als het personage ben je toch ook weer niet.

Emilia: Nee, eigenlijk totaal niet. Maar ik denk dat het personage ook niet echt zo verwaand is.

Chiara: Ik denk wel dat het eerst de bedoeling was om ze, niet karikaturaal ofzo, maar toch zo verwaand voor te stellen, maar we hebben het niet zo hard doorgedreven. Het is ook de bedoeling dat Stef ook op haar verliefd wordt. Anders zou het niet helemaal juist geweest zijn.

Op 21 en 22 mei is het zover, dan zijn er de voorstellingen – maar liefst drie en dan nog een generale voor beperkt publiek. Voel je de spanning al opkomen en ga je de zenuwen onder controle kunnen houden?

Emilia: Nu nog niet, maar normaal bij mijn dansvoorstellingen krijg ik altijd op het laatste moment zenuwen. In die week krijg ik dan wel last van zenuwen, maar nu zie ik het nog zitten.

Chiara: Euhm... meestal als ik meedoe aan een toneelstuk, heb ik nooit zenuwen, zelfs niet de dag ervoor, behalve als ik mensen zie toekomen en ze ook hoor. Dan is het om zeep, extreem om zeep. (lacht)

Chiara, ik kan mij wel voorstellen hoe de repetities er soms aan toegaan. Verloopt alles volgens plan? Zitten jullie op schema?

Chiara: (lacht) Nee, ik denk het niet. We hebben eigenlijk nooit op schema gezeten, zelfs in het begin al niet meer. Ook om het script te schrijven hebben we alle deadlines gemist, en dan heb ik het niet over één of twéé dagen, maar over een week of meer. Ook de scènes die op het repetitieschema staan, doen we wel, maar de manier waarop is momenteel nog heel los en speels. Ik denk hoe dichterbij het komt, hoe serieuzer het gaat worden en je begrijpt het wel, hé.

Emilia, er zijn heel wat geruchten op school over de begeleidende leerkrachten, en dan vooral over meneer Roelandt. Heeft hij werkelijk de ‘dansmicrobe’?

Emilia: Over meneer Roelandt, en ik wist dat niet! (lacht) Ik denk het wel. Ik denk dat meneer Roelandt wel de dansmicrobe heeft, als dat positief wordt bedoeld. Hij is ook natuurlijk bezig met lesgeven en  powerpointpresentaties maken, en natuurlijk ook met zijn Smartboard, maar ik denk wel dat hij vaak danst. Hij heeft wel minder invloed op de musical dan de vorige keer. Nu zijn het meer de leerlingen die de dansen maken. Hij heeft natuurlijk zijn positieve en negatieve kanten. We gaan er niet meer over uitwijken, hé.

Als afsluiter, de apotheose als het ware: hoe denken jullie dat jullie de twee dagen van voorstelling zullen ervaren?

Emilia: Hopen dat ik niet faal. (lacht)

Chiara: Ik weet het niet. Als het gaat zoals alle andere voorstellingen die ik ooit al heb meegemaakt, dan gaat het verschrikkelijk chaotisch zijn achter de schermen en in de kleedkamers. Niet uit frustratie, maar door de zenuwen. En op een moment gaat iedereen met elkaar overeenkomen, zelfs mensen die in het gewone leven niet zo vaak met elkaar praten. Iedereen zal vriendjes zijn, omdat we dan dezelfde gevoelens delen: stress. Achteraf gaan we dan spijt hebben dat het gedaan is en gaan we in een zwart gat vallen.

Emilia: Nee, dan zijn het examens, hé.Ik denk ook dat we geen tijd gaan hebben om erover na te denken eens we bezig zijn. Het gaat zo zijn als: “Hé, het is gedaan!” Maar hopelijk wordt het tof.

Allemaal mooie woorden die veelbelovend zijn. Ik kijk alvast uit naar de voorstellingen.